Alessi & Sofia #1 - Hoe het begon

Bijgewerkt: 3 dagen geleden

‘Kom Sofia, spring!’

‘Vanaf hier?’

‘Ja, wat dacht jij dan. Ik heb ‘t hier wel weer gezien.’

Sofia kijkt angstig: ‘Hoe dan?’

‘Nou gewoon, springen,’

‘Springen?’

‘Ja, springen. En vertrouwen.’

‘En dat is alles.’

‘Ja, dat is alles.’

‘En waar komen we dan terecht? Heb je daar nog invloed op?’

‘Wel als je genoeg oefent. Maar maakt ’t wat uit?’

‘Nou uhm. Nou ja, eigenlijk niet.’

‘Vertrouw me nou maar, kom hup.’

Alessi springt: ‘Larvatus prodeooooooo!’


‘Waar bleef je nou Sofia. Het is echt heerlijk hier.’

Sofia kijkt beduusd om zich heen en wrijft over haar ellenboog.

Alessi grijnst: ‘Harde landing?’

Sofia trekt haar jurk recht. ‘Ik leer ’t nooit. Het is ook alweer zo lang geleden. Maar uhm, een kerkhof? Van alle plaatsen in de wereld kies jij een kerkhof?’

‘Heerlijk rustig,’ pleit Alessi vastberaden, ’ik hou van kerkhoven. Gemaaid gras en altijd groen.’

Alessi gaat liggen en draait zijn gezicht naar de zon.

Sofia mompelt nog wat en gaat naast ‘m liggen.


‘Daar waren we net,‘ zegt Sofia dromerig, ‘ik herken de vorm van de wolk. Is dat niet magisch?’

Alessi gaat op z’n zij liggen en steekt een grasspriet tussen zijn lippen: ‘Je hoeft er alleen maar in te geloven.’

‘Nu nog zachter landen,’ giechelt Sofia.

Alessi plukt een paardenbloem en blaast de pluisjes weg. ‘Jij bent nog niet overtuigd. Denk als een kind en je landingen zullen zachter zijn.’

Sofia kijkt bedenkelijk en slaat haar armen over elkaar: ‘Nogal lastig in deze wereld. De magie verdwijnt naarmate je ouder wordt. Dat gaat gewoon vanzelf.’

‘Niets gaat vanzelf. Het innerlijk kind in jou is er en zal er altijd zijn. Volwassen worden betekent toch niet dat je haar moet verwaarlozen? Speel met haar. Ze zal ’t leuk vinden.’


Alessi springt op en trekt aan Sofia’s arm. ‘Kom, we gaan graven tellen! De doden eren die gestorven zijn voor de goede zaak.’

‘Voor de goede zaak?, vraagt Sofia ernstig, ‘welke goede zaak?’

‘Nou, er gaan geruchten dat er op deze mensen medische experimenten zijn uitgevoerd. Ze werden behandeld in ’t psychiatrisch ziekenhuis dat vroeger aan de overkant stond.’

Sofia wordt misselijk bij de gedachte. ‘En jij komt hier graag?’

‘Deze mensen hebben een belangrijke bijdrage geleverd aan de wetenschap.’

Ze grijnst en weet wel beter: ‘Zonder die sarcastische ondertoon zou ik je serieus nemen Alessi. Ik ken jouw verhouding tot de wetenschap.’


‘Kijk. Hier. Clémentine Mulder. Ze werd vierendertig. Dat is voor die tijd zelfs erg jong. En zij is volgens jou gestorven voor de goede zaak?’

Alessi plukt aan ’t mos boven op ’t kruis: ‘Ach, je weet hoe ik erover denk. Het leven is zinloos maar dat betekent niet dat het niet betekenisvol hoeft te zijn. Er zijn is belangrijker dan de noodzaak ervan.’

Sofia fronst: ‘Gaan we ’t nu echt over het existentialisme hebben?’

‘Waarom niet? En laten we er een glas wijn bij nemen. Het is de hoogste tijd. De zon schijnt en ik heb zin in een goed gesprek.’

‘Uhm, wijn? Ik zal even naar de bar lopen, hier op het kerkhof...?’

Alessi en Sofia lachen hartelijk.


‘Kijk dan. Achter je!’ Alessi knipt met z’n vingers.

Sofia staart verbouwereerd naar een picknick koffer. ‘Alessi…?’

‘Maak nou maar open. Ik heb dorst.’


‘Nou heer, proost! Chique hoor.’

Alessi weet hoe hij Sofia kan behagen. Hij geeft haar een knipoog en ze klinken het glas.


‘En muziek?’ vraagt ze genoegzaam.


Alessi knipt. Et instantané klinkt ‘Rossini’s Petite Messe Solennelle’.


Gioachino Rossini was een joviale en vrolijke man met een grote liefde voor lekker eten en drinken,’ voegt hij eraan toe, ‘en nu als dank voor spijs en drank een goed gesprek.’

‘Zoals u wenst heer, hoe kan ik weerstand bieden aan zulke ambiance en diens gezelschap?’

‘Daar heb jij geen enkele invloed op. Net zoals ik. De Heer met de pen daarboven die bepaalt. Waar waren we gebleven. Het existentialisme?’





87 keer bekeken